To, czym okazał się nowy film o Obcym, zaskoczyło mnie nawet mimo odpowiedniego – jak myślałem przed seansem – nastawienia.

AvP2 to po prostu kilkadziesiąt minut ciągłej i nieustannej masakry, przerywanej jedynie chwilami przeznaczonymi na zbudowanie klimatu pod kolejna porcję obrazów rodem z rzeźni.

I o ile sama idea jednoczesnej walki Obcych, Predatorów oraz ludzi, jest ciekawa i daje mimo wszystko scenarzystom spore pole do popisu (zawsze to można naprodukować się w dziele ciekawszym niż kolejna „zwyczajna” inwazja kosmitów na naszą planetę, temat już przez kino solidnie wyeksploatowany), to w tym przypadku fabuła jest wręcz uderzająco prymitywna.

Rolę ludzi w AvP2 ograniczono do chodzących zbiorników z krwią, którą to czy któryś z kosmitów, czy też Predator we własnej „osobie”, widowiskowo rozbryzga po okolicznych ścianach. Trup ściele się gęsto, autorzy filmu nie znają takiego słowa jak tabu. Zarówno mały chłopiec, jak i kobieta w ciąży nie tylko giną w efektowny (czy może raczej efekciarski) sposób, ale też w innym miejscu służą za wylęgarnie dla kolejnego pokolenia Obcych. Ich „wykluwanie się” prosto z brzucha brzemiennej kobiety nie należy do miłych widoków.

Ciągnącą się jakoś akcję filmu można by jeszcze podratować ciekawym zakończeniem, w jakiś sposób nadrabiającym za marną całość, jednak zaserwowany nam przez reżysera finisz zwyczajnie przekreśla resztę filmu, sprawia, że wszystko, co widzieliśmy przedtem, traci znaczenie. Tym samym za fabułę minus jeszcze większy, niż za pozostałe elementy filmu.

Zresztą, o poziomie scenariusza niech świadczy bodaj najlepiej zapamiętany przez kinomanów fragment filmu, kiedy to jeden z jego ludzkich bohaterów zdradza lokalnemu szeryfowi swoją refleksję dotyczącą ogromnej liczby ginących wokoło osób. Otóż mówi on – nie obyło się bez kamiennj twarzy – Ed, tu giną ludzie.

Dobre streszczenie całego filmu.

Polska strona Obcy kontra Predator 2